Zubeyde Yarici

Merhaba... Uzun süredir maillerime bakmadığım için mesajınızı yeni gördüm. Yüzyüze görüşmek kısmet olmadı ama Yeliz sizden çok sözetti. Ederdi diyemiyorum çünkü o benim aklımda ruhumda hep yaşıyacak. Neyi farkettim biliyor musunuz birçok şeyi paylaşmamıza rağmen birlikte bir fotoğrafımız yok ama ben onu hep gülen yüzüyle hatırlıyorum. Biraraya geldiğimizde ona bazı konularda bir anlamda yönlendirme yapardım ve bana 'Annem sizin bana söylediklerinizi duysa çok sevinirdi.' derdi. Biz çok kısa bir sürede köklü bir dostluk paylaştık. Onun gidişinden bir süre sonra Urla'ya geldim ama kapıda bakkalın bıraktığı ekmek gazete torbası olmasına rağmen hiç bir hayat belirtisi yoktu. Bunun üzerine küçük bir kağıda bir not yazarak kapıdaki torbanın içine koydum ama elinize geçip geçmediğini bilmiyorum. Mutlaka sizi yine ziyaret edicem. Beş yıl önce ablamı ani bir kalp krizi sonucunda yitirdik o nedenle sizi anlıyorum diyebilirim bir ölçüde. Sürekli olarak şöyle dediğimi hiç unutmuyorum ' Iyi ki benim ablam oldun, iyi ki hayatı paylaştık seninle, teşekkür ederim.' Aynı şeyi Yelizcim için hissediyorum. Onların yalnızca farklı bir boyuta geçtiklerini ama ruhsal boyutta bizimle olduklarına inanıyorum. Gittiği yerde mutlu, yalnızca özlem var.

Onun için dua ediyorum ve size de sabır diliyorum.
O anılarımızda hep yaşıyacak...

Zubeyde Yarici
14 Temmuz 08