Gittiğine inansam dönmeni beklerdim...
Köhne gemiler geçiyor içimden...
Hangi sokağa dalsam hangi kapıyı açsam ardında sen,
hep sesine bir kulaç kala boğuluyorum.
Bilmem senmi erken demir alıyorsun benmi geç kalıyorum,
ellerimi bıraktığın yerden çığlar yuvarlanıyor ta şurama,
her gece fırlatıp denizlere yitirilmiş tebessümleri,
çürümüş rüyalardan arta kalan mirasınla,
yolcusuz yollara döndüm...
Alnımdaki girdaplar şimdi kan tarlası,
fırtınalar kopuyor demişşin yüreğinin
en rüzgarsız yerlerinden...
Oysa ben bin mevsim sana fırtınalandım sen bilmedin,
GİTTİĞİNE İNANSAM DÖNMENİ BEKLERDİM...
Melek Kökcü
yelizimiz
