Bilkent yurdunda tanıdığım gamzeli melekti o...
soğuk Ankara gecelerinde sımsıcak yurt odalarımızda sıcak sohbetlerimizi unutamam...gülerken insanın içini ısıtan gamzelerini...mezuniyetin için diktirdiğin o lila elbisenin içindeki mezuniyet mutluluğunu....bir sabah kar yağarken "haddiiii, uyanın artık, kahvaltı hazır...tembeller..." deyip bize hazırladığın o enfes kahvaltı masasını...içim daralınca oda arkadaşımla beni nasıl da konuşarak rahatlattığını...bi doğum günümde gecenin 12 sinde elinde hediyen, yüzünde gülücüğünle odama gelişini...
yeliz'im,
inanamadım bu gidişine...mezun olduktan sonra seninle bağlarımız koptu ama inan Bilkent deyince aklıma gelen, yüreğimde hep varolan iyi dostlarımın başındaydın...
biri bana bunun şaka olduğunu anlatsın...niye böyle erken gittiğini anlatsın...
Burçak Gökoluk
