Tam 2 yıl oldu senden ayrı geçen.. İnanması zor oldu, zaman aldı. Rüyalarımda hala hayattaydın zaten. En ilginci de, doğum günüm olan 17 Mayıs 2007 sabahı senden sms gelmesiydi, sabah telefonumu açtığımda telefonum titredi ve bir mesaj vardı, Yeliz yazıyordu, inanamadım. Nasıl oldu anlamadım. Her doğum günümde sabah erkenden sen arardın ya... Artık beynim öyle bir oyun oynadı sanırım bana...
Dünkü toplantıya katılmak isterdim ama katılamadım, İstanbul'daydım, dün akşam döndüm. Resimleri sitende görmek için sabırsızlanıyorum. Siteni ara ara takip ediyorum. Bana hem seni hatırlatıyor, hem de ölümün her an gelebileceğini, genç-yaşlı dinlemediğini... Bana hayatı ertelememeyi sen öğrettin. Günlük kaygılarımın, endişelerimin, takıntılarımın ne kadar boş ve yersiz olduğunu... Kendimi yıpratmamayı... Hayata sıkı sıkı sarılmayı...
Biliyor musun artık İstanbul'da hiç Ortaköy'e gidemiyorum... En çok sevdiğim Ortaköy'e hep senle giderdim çünkü. Ve senle son buluşmamızda da yine oradaydık. Yemiş, içmiş, uzun uzun güzel sohbet etmiş, fotoğraf çektirmiştik. Sonra sen beni Beşiktaş vapur iskelesinden uğurlamıştın. Nereden bilebilirdim o anın, seni gördüğüm son an olduğunu... İyi ki sana sımsıkı sarılmışım her buluşmamızda...
Oradaki dünyada huzurlu ve mutlu olduğuna yürekten inanıyorum.
Tıpkı seninle bir gün, kişilerin isimlerinin, onların hayatlarına kattıkları anlamları konuşurken düşündüğümüz gibi, senin, hayatına giren insanlarda kalıcı izler bıraktığına inanıyorum. Ne mutlu ki, o insanlardan biri de benim, hem de seninle en uzun süre zaman geçirenlerden...
Dualarım seninle...
Özlem İplikçioğlu
yelizimiz
