Yeliz'im, Seni çok özlüyorum, hep düşünüyorum ve sıkça rüyalarımda görüyorum; her seferinde de yaşıyor oluyorsun, biz yanlış bir haber almış oluyoruz her seferinde, keşke gerçek olsaydı bu rüyalarım, biz yanlış haber almış olsaydık... Yolda bazı kişileri sana benzetiyorum bazen.. Sürekli aklımdasın, seni düşünmediğim tek bir gün yok.. Yarın doğum günün, sesini duyamayacağım, ama oradaki dünyada da dolu dolu, hakkını vererek yaşadığına eminim.. Ve bir gün yanına geldiğimde şöyle sana kocaman sarılacağım ve seni ne kadar çok özlediğimi, fani dünyadaki ve ebedi dünyadaki en iyi dostum olduğunu, senin yerini kimsenin doldurmadığını ve asla dolduramayacağını haykıracağım sana.. Ve seni hiç bırakmayacağım, ebedi dünyada hep beraber olacağız Yeliz'im, yine kardeş olacağız, yine beraber sohbet edip, yiyip içip, kahvaltılar edip, anların tadını çıkaracağız. Ben yine yılışacağım sana her zaman yaptığım gibi, o güzel, gamzeli yanaklarından öpeceğim, yine sana soracağım hep sorduğum gibi; "En yılışık arkadaşın benim di mi Yeliz?"... Sen bana emek emek yazdığın anı defterlerini, mektuplarını göstereceksin yine, sana yine soracağım: "Hiç üşenmiyor musun bunları yazmaya Yeliz?" Yine akıl danışacağım sana, yine yardımcı olacaksın bana, her zaman yaptığın gibi.. Ve yarım kalan öykümüze devam edeceğiz, ortak ve sırayla yazdığımız... Bu dünyada yarım kalan herşeye devam edeceğiz. Hem orası imtihan dünyası da olmayacak, çok daha mutlu ve huzurlu olacağız ve asla ayrılmayacağız.. Seni çok seviyorum Yeliz'im ve sonsuza kadar seveceğim...
Özlem İplikçioğlu, Izmir
3 Temmuz 08
yelizimiz
